غزل شمارهٔ ۴۸۴۸

برداشت: از ما درباره‌ی زیبایی و جذابیت چهره و موی دلربا نپرس، زیرا طوفانی در حال نزدیک شدن است و بهتر است درباره‌ی آن از کناره و میان آن نپرسید.

برداشت: عاشق دربند عشق، از دوری و نزدیکی خبری ندارد، بنابراین درباره وضعیت شادی و غم در زندگی‌اش سوال نکن.

برداشت: به جای اینکه به زخمی که بر دل عزاداران وجود دارد، با ناخن اشاره کنی و آن را باز کنی، از بیدلان و دلسوختگان نپرسید که چه بر ایشان گذشته و چه احساسی دارند.

برداشت: در برابر قدرت و تأثیر او، درباره‌ی بی‌اهمیت‌ها صحبت نکن، زیرا تا زمانی که او موجود است، نیازی به بیان جزئیات غیرمهم نیست.

برداشت: وقتی که گلی به سینه‌ام نگاه می‌کند، دیگر نپرس که چگونه با چشمان زیبا و رندش، بازی می‌کند.

برداشت: انسان نمی‌تواند از دشمنانش غافل باشد، چرا که در نهایت، کسی که از دوستش می‌سازد، از دشمنش بی‌خبر نخواهد ماند.

برداشت: کسی که از دوری و فراق تجربه‌ای نداشته، چگونه می‌تواند درد جدایی را درک کند؟ و از موج آب، حال و روز کسانی که تشنه‌اند، نپرس.

برداشت: تیر کج از نشانه درست چیزی را نشان نمی‌دهد. اگر به دنبال نشانه‌ای هستی، از کسی که خودش نشانه‌ای ندارد، سوال نکن.

برداشت: اگر کسی با تو همدل و همزبان است، نباید از او درباره دلش بپرسی؛ زیرا سخن دلش و زبانش یکی است و تو می‌توانی با احساس او ارتباط برقرار کنی.

برداشت: زیر کوه قاف، پر از مور را ببین و از شدت عشق، حال دلم را نپرس.

برداشت: اگر به راستی می‌خواهی از شیرینی و زیبایی‌ها بگویی، به انسان‌های تلخ‌کام و ناامید گوش نده. آنها نمی‌توانند تو را از شکرینی و خوشی‌ها باخبر کنند.

برداشت: خورشید را در حالتی متلاشی و غمگین مشاهده کن که در خون و خاک غرق شده است. دیگر از بی نیازی و قدرت آن مکان سؤال نکن.

برداشت: به تماشای چه عشقی است غریق به ساحل، مرا از عشق و علاقه‌ام به اصفهان سؤال نکن.