غزل شمارهٔ ۴۸۴۷

برداشت: دردی که با تو قابل تحمل باشد، خود درمانش را می‌شناسد. زهر و تلخی که به لطف تو خوشایند شده، آثارش را نیز در می‌یابم.

برداشت: بهتر است که نان خود را که حاصل زحمت و تلاش خودتان است بخورید، حتی اگر از نان دیگران کمتر باشد. همچنین، داشتن خالی و بی‌چیز بودن خود را به همان شرایط دیگران ترجیح دهید که تنها ظاهری بینند و نه واقعی.

برداشت: هر پرنده‌ای که بر سرت سایه بیندازد، نشانه‌ای از خوب بودن بخت و شانس توست. سایه‌ی آن پرنده، نشان‌دهنده‌ی خوشی و نیکبختی‌اش است.

برداشت: اگر جایی که امیدی به کمک و لطف نیست، مانند برق و باد از آن بگذر و به دنیای فانی توجه نکن.

برداشت: هر ذره‌ای که در دل تو به وجود می‌آید، مانند خون در وجودت جریان دارد. پس از آن به خودت سخت نگیری و از درد و رنجی که به تو می‌رسد، غمگین نشو. این نگاه به دنیا را رها کن و آن را با شادی و زیبایی بیامیز.

برداشت: آب مروت را از هیچ کس طلب نکن، خود را مثل حسین ببین و بر روی زمین افرادی را بشناس که مانند کربلا هستند.

برداشت: وقتی عقل به عشق به درستی پی ببرد، مانند این است که عیسی (پیامبر) نمی‌تواند گیاه‌شناس باشد. این بدان معناست که عقل نمی‌تواند به عمق و زیبایی عشق دست یابد، مشابه اینکه کسی متخصص در یک زمینه خاص باشد اما در زمینه‌ای دیگر توانایی نداشته باشد.

برداشت: خود را از چهارچوب‌ها و محدودیت‌ها رها کن و در جایی امن و آرام، به شناخت مقام راضی و خرسند از خود بپرداز.

برداشت: هر انسانی که در وجودش رنگ و بوی انسانیت نیست، مانند گیاهی است که از نظر ارزش و اعتبار بی‌اهمیت و کم‌ارزش است.

برداشت: این همان غزلی است که نظیری، شاعر با ذوق، درباره آن صحبت کرده و اهل دل آن را با خوشحالی و توجه به خدا می‌پذیرند.