غزل شمارهٔ ۴۸۴۶

برداشت: وجود انسان مانند پرده‌ای است که روح او پشت آن قرار دارد. وقتی که نفس انسان از دنیای فانی جدا می‌شود، مانند حبابی که از دل آب به بیرون می‌آید، آزاد و رها می‌شود.

برداشت: اضطراب دل باعث نا آرامی نفس می‌شود و زمانی که دل آرام بگیرد، نفس هم به آرامش می‌رسد و به خواب می‌رود.

برداشت: بین گریه و حرف زدن من فرقی وجود ندارد، چون دل من آنقدر گرم است که حتی نفس کشیدن هم به مانند آرامش می‌ماند.

برداشت: در این فضا، نشانه‌ای از درخشندگی و ارزش وجود دارد که از جمعی به دست آمده که مانند حبابی که نفس می‌کشد، سر به زیر برده‌اند.

برداشت: برای درمان دردهای ناشی از عشق، تنها تسلیم شدن می‌تواند کمک کند؛ زیرا چگونه می‌توان در آب نفس مقاومت کرد؟

برداشت: سالکان از جستجو و طلب بازنمی‌مانند و حتی در خواب نیز نفسشان به همان حالتی که در تلاش بودند، در حرکت است.

برداشت: گرد و غباری که از حوادث به وجود می‌آید، نمی‌تواند ما را از یکدیگر جدا کند؛ در این خانه ویران، موضوع مهمی به جان ما رسیده است.

برداشت: در این دشت که از شدت آتش و گرما تب شده، مانند آب خضر، تاریک و ناامید به نظر می‌رسد، و سراب به دلیل عذاب سینه‌ای که نمی‌تواند نفس بکشد، شکل گرفته است.

برداشت: سوختگان از عذاب و حال خود سخنی نمی‌گویند، زیرا آتش درون آن‌ها به شدت شعله‌ور است و نمی‌توانند درباره‌ی آن صحبت کنند.

برداشت: در این دنیا نمی‌توان با تلاش و جستجو به عشق و وصال دست یافت و اگر چنین باشد، انسان در این راه به شدت آسیب می‌بیند و درد می‌کشد.

برداشت: گفتار من در مورد زیبایی لب‌های او چنان دل‌انگیز و جذاب است که حتی اگرچه از شراب نبودن نفسش رنگ نمی‌گیرد، اما هنوز رنگینی خاصی دارد.

برداشت: در روز حسابرسی، حساب‌داران از تو می‌خواهند که در این زندگی، از خود بی‌حساب خرج نکنی و به طور مناسب عمل کنی.

برداشت: اگر تلاش و همت انسان کم باشد، چگونه می‌تواند زندگی‌اش را درست و منظم کند در حالی که درونی سردرگم و خراب دارد؟

برداشت: وجود تو مانند موی زنگیان، به زیبایی و پیچ و خم نفس درون سینه‌ی شاعر تبدیل شده است.