غزل شمارهٔ ۴۸۴۵

برداشت: نمی‌خواهم شما را از نگران کردن خودم بازدارم، نپرسید چرا نگرانم؛ سایه و حسی سنگین بر من افتاده است که نپرسید از کجا آمده.

برداشت: من در رفتن دل هیچ گناهی نمی‌بینم؛ از زیبایی یار، چنان کششی احساس کرده‌ام که نباید از آن سؤال کنی.

برداشت: اگر بخواهم مانند گل لباس جانم را پاره کنم، مرا ببخشید. صبحی را دیده‌ام که چون گوشواره‌ای زیبایید؛ از او نپرسید.

برداشت: جالب نیست اگر از من تحمل خارج شود، چون دلم را مانند یک شکارچی وحشی آزار داده است، نپرسید که چرا چنین حالتی دارم.

برداشت: دل دیگر از عشق فرومی‌افتد؟ زیبایی‌ای را دیده‌ایم از یک شاهسواره که قابل پرسش نیست.

برداشت: من تصویری از محبوبی را دیده‌ام که جذابیتش تمام‌نشدنی است و به خاطر او، دست نیاز خود را به سوی زیبایی دراز کرده‌ام؛ اما در این زمینه هیچ توضیحی نمی‌دهم.

برداشت: من در شگفتی از نوشته‌های دیوانه‌وارم، حالا چه کار کنم؟ چندان در قلبم خطی وجود دارد که نیازی به پرسیدن از آن نیست.

برداشت: وقتی که سنگ هم دیگر نمی‌سوزد، من چه کسی هستم که به خاطر ناامیدی‌ام بسوزم؟ از من روی برگردانده‌ای، ولی نپرس چرا.

برداشت: من عزم کرده‌ام که جز عشق کاری نکنم و بدون تردید به این کار پرداخته‌ام، از دست زدن به این کارم چیزی نپرس.

برداشت: شب که آن مور در آغوشم بود، در دل غم و درد زمانه‌ای را تحمل می‌کردم که نمی‌خواهی از آن بپرسی.

برداشت: من آدمی نیستم که دوباره طعم گذشته را بچشم، چون از این قفس تنگ و فشار آن به اندازه کافی رنج کشیده‌ام. از این موضوع سوال نکن.

برداشت: زمانی که برای سپاسگزاری از زندگی به شادی و آرامش نرسیده‌ام، چه نیازی به جهانی که در آن زندگی می‌کنم؟ اکنون چشمم به یک شکار روشن است و از آنچه که به آن دست یافتم، نباید سوالی بپرسی.

برداشت: نکند که در زمان صحبت کردن دیگران، دل من بی‌قرار و پریشان شود؛ زیرا در درونم دلسردی وجود دارد که بهتر است درباره‌اش صحبت نکنی.

برداشت: در دل باغی که بهاری در آن پنهان است، غنچه‌های خشکیده و پژمرده نمایانگر دنیای پر رونق و زیبا هستند. زندگی و زیبایی‌های آن را نخواهید دید؛ در اینجا هر چه هست در باطن و در دل نهفته است.