غزل شمارهٔ ۴۸۴۴

برداشت: امروز، چهره‌ی محبوبم چنان پرده‌ای داشت که نمی‌توانی از آن بپرسی. محبتش به دل بی‌خبر من چنان طعمی داده که از آن هم نپرس.

برداشت: اگر از شرم و حیا باشد، چشم‌هایش به خاطر نوشیدن شراب سرخوش و مست است و زیبایی‌اش آن‌قدر خیره‌کننده است که نیازی به پرسیدن ندارد.

برداشت: او در حال خندیدن بود، اما در دلش بر اثر رفتار خوب حسن، غصه‌ای پنهان داشت. از او نپرسید که چه ناراحتی‌ای دارد.

برداشت: هرچند او با چشمان بازیگوشش به من نگاه می‌کند و در آرامش به سر می‌برد، اما لب‌هایش شیرینی دارند که نمی‌توانی از آن بپرسی.

برداشت: چشمان سنگدل او مانند خنجر خونین به دل آدمی آسیب می‌زند و آنقدر دردناک است که حتی از گوشت پاره پاره‌اش هم نپرس.

برداشت: هر سوالی که به خاطر شوق و علاقه از او بپرسی، در دل خودش پاسخی دارد که نباید بپرسی.

برداشت: اگرچه او بدون حجاب و پرده به بیرون آمده بود، از شگفتی دیدار، نقابی بر چهره داشت که نباید از آن سوال کرد.

برداشت: هرچند زیبایی او به دل‌های دیگران توجه می‌کرد و آنها را می‌کشید، اما او به قدری شتابان بود که نمی‌توانستی دربارهٔ جذابیتش سوالی بکنی.

برداشت: با ظرافت و زیبایی که در خط و زلفش دارد، به راحتی دل‌های بسیاری را تحت تأثیر قرار می‌دهد و این کارش به‌گونه‌ای است که هیچ‌کس نمی‌تواند در موردش سوالی بپرسد.

برداشت: او در خیال لب‌های زیبا و دلربایش غرق شده بود و در اندیشه‌اش مشغول نوشیدن شرابی است که نمی‌توان درباره‌اش سوال کرد.

برداشت: دل با خیال او در همه شب به فکر سوال و جواب است، اما از پرسیدن در این مورد پرهیز کن.