غزل شمارهٔ ۴۸۴۳

برداشت: زمانی که قیامت برپا شود، لبخند تو به اندازه‌ای موثر است که نیازی به صف و تجمع در محشر نیست و فقط نگاه و مژه‌های تو کافی است تا همه چیز را تحت تاثیر قرار دهد.

برداشت: محور زندگی از عشق و شادی توست، و عطر محبت تو مانند نغمه‌ای دلنشین در دل سوختگان و عاشقان جاری است.

برداشت: اگر همه‌ی انسان‌ها در روی زمین به صف ایمان بایستند، تنها با علم و آگاهی که از زلف‌های نامنظم تو به‌دست می‌آید، کافی است.

برداشت: اگر در بهشت هم بر چهره ما ننگرند، دل‌گرم‌کننده ما، چاکِ گریبان تو کافی است.

برداشت: اگر نوشتار زیبا و درخشان یاقوت هم از دنیا محو شود، شایستگی خط سبز جنت در مقابل نوشتار خوشبوی تو کم‌رنگ خواهد شد.

برداشت: ای کاش که شبنم بیگانه بر روی چهره‌ی تو ننشیند و عرق شرم تو باعث نگاه‌های صدها نگهبان تو نشود.

برداشت: اگر به نامه‌های تیره و تار سیاهان، توجه و احسان تو بچکد، این زمین می‌تواند به باغی گل‌گون تبدیل شود.

برداشت: اگر خورشید و ماه هم به فضای شبانه‌ات نور نرسانند، بی‌بدیل بودن پاکی دل شمع شبستانت کافیست.

برداشت: ای دل چه توقعی از شور و حال قیامت داری؟ جز شوری از سرنوشت، نمکدانی برای تو وجود ندارد.

برداشت: اگر گل‌های بهشت به ما که در فقر هستیم، عطا نشود، دامن پرگل ما را به دامان تو می‌چسبانیم.

برداشت: این جمله به این معناست که هنگامی که کسی به دنبال دلیلی برای اثبات چیزی باشد، باید به قول و سخن تو توجه کند؛ زیرا سخن تو خود دلیلی رسا و قانع‌کننده است. در واقع، حرف‌های تو به اندازه کافی قوی و معتبر هستند که نیازی به برهان‌های اضافی ندارد.