غزل شمارهٔ ۴۸۴۲

برداشت: تو با زیبایی و جذابیت ابروهایت، ما را از هر گوشه و کنج دنیا بی‌نیاز کرده‌ای. تنها نگاهی از چشمانت کافی است تا تمام این جهان را برای ما خوشایند کند.

برداشت: ما دیگر آرزوی بوسه نداریم و اشتیاقی به نشستن در کنار نداریم، زیبایی و جذابیت آن سرو خشک برای ما کافی است.

برداشت: ما چه کسانی هستیم که جراحت تو به ما تعلق بگیرد؟ دیدن تیر در آغوش کمان برای ما کافی است.

برداشت: با نیمی از کلام می‌توان صفحه‌ای را نوشت و حرفی زیبا از سر گلوی ما به وجود آورد.

برداشت: خضر از چشمه‌ی حیات، نقص و کجی را از چهره‌ی ما برداشت و نشان از رهبری را بر دهان ما نهاد.

برداشت: ما در دل خود جایگاه خنک و زلالی چون چشمه کوثر داریم و با دوستی و مهربانی از آن لذت می‌بریم، درحالی‌که نیازی به بهشت نداریم.

برداشت: پیوستن به دریا باعث می‌شود که خاک به جایی دیگر برود، همان‌طور که همراهی سیل با مرکب، بدن ما را مانند آب روان حرکت می‌دهد.

برداشت: صائب اشاره می‌کند که غزل حافظ شیراز به ما می‌گوید که زندگی گذرا و فانی است و نیازی به درگیر شدن در این دنیا نیست.