غزل شمارهٔ ۴۸۳۸

برداشت: هیچ‌کس در جنون و عقل خود به نتیجه‌ای نمی‌رسد، چرا که اگر حواسش به حال خودش باشد، دیگر در حیرت نخواهد ماند.

برداشت: در سرزمین ما، که مردم برای زنده ماندن از دل خود به سختی می‌خورند، هیچ‌کس آرزوی ثروت و نعمت‌های رنگا رنگ ندارد.

برداشت: زیر آسمان آبی، افرادی مانند پسته‌ای هستند که درون پوست خود، دل پر از غم دارند و هیچ‌کس لبخند نمی‌زند.

برداشت: در سرزمین ما که مردم برای مرگ خود ارزش قائل هستند، هیچ‌کس آرزوی عمر جاوید را ندارد.

برداشت: شخصی از دنیا رفته و دیگر کسانی در این دوران وجود ندارند که به دست‌ساختن و پرورش افکار خود اهمیت بدهند.

برداشت: افراد وقت خود را برای بهبود بدنشان صرف می‌کنند، اما هیچ‌کس به فکر آزادی از این زندان نیست.

برداشت: آزادگان هرگز بار منت دیگران را بر دوش نمی‌گذارند و از نعمت‌های الهی به اندازه‌ای که لازم است بهره می‌برند. هیچ‌کس نمی‌تواند به آنها در این زمینه کمک کند یا بر آنها متکی شود.

برداشت: میوه‌های سردسیر که به عقل و درک اشاره دارند، هنوز نارس و کامل نشده‌اند. در حقیقت، هیچ‌کس دل گرم و دلسوزی ندارد که بتواند این میوه‌ها را به درستی درک کند.