غزل شمارهٔ ۴۸۳۷

برداشت: از من دیوانه درباره‌ی سخنان زیبا و مرتب آن معشوق نپرس، و همچنین از جلال و شکوه جشن سلیمان هم خبری نگیری.

برداشت: صبح زیبا و باشکوهی که به دلیل درخشش خورشید آغاز می‌شود، می‌تواند به شکاف‌ها و چاک‌های گریبان من بینجامد. از من، که در عشق می‌سوزم و دیوانه‌ام، نپرسید چه به سرم آمده است.

برداشت: هیچ سرزمینی بدون هدف و دلیل وجود ندارد و وسعت و عمق آن بیابان را از من دیوانه نپرس.

برداشت: آتش سوزان هیچ اطلاعی از زخم‌های من ندارد؛ از من دیوانه نپرس که چه به سرم آمده است.

برداشت: نخل بی برگ در پاییز به آرامش رسیده است و نباید از من دیوانه در مورد سردی و سختی‌های زندگی بپرسی.

برداشت: هنگامی که سنگ به زیبایی یاقوت تغییر کند، دیگر از تغییرات و نوسانات دنیا در امان خواهد بود. اما درباره حال من دیوانه نپرس.

برداشت: سنگ و گوهر هر دو در چشم میزان ارزش یکسانی دارند. تفاوت بین کفر و ایمان را از من مجنون نپرس.

برداشت: مرغی که در قفس زندگی کرده، سال‌هاست تلاش می‌کند از آنجا خارج شود. اما برای درک فضای وسیع و بی‌پایانی که در انتظارش است، بهتر است از من مجنون سوال نکنی.

برداشت: زندگی من را مثل یک زنجیر در هم می‌پیچید و قصه‌های عاشقانه‌ام را از من، که حال و روز خوشی ندارم، نپرس.

برداشت: صدا از شیشه بلند نمی‌شود وقتی که آن شیشه تبدیل به توتیا شده است. داستان سنگ را از من مجنون نپرس.

برداشت: به تماشای زلف‌های شگفت‌انگیز و آشفته‌ای بپرداز که این زیبایی باعث خواب آشفته‌ی من شده است، اما از من مجنون درباره‌ی آن نپرس.