غزل شمارهٔ ۴۸۳۵

برداشت: ما در کارهایمان هیچ توانایی نداریم، پس از ما سوال نکن. ما از خودمان جدا شده‌ایم و در مکان دیگری هستیم. پس در مورد سرنوشت ما چیزی نپرس.

برداشت: ما مانند حبابی هستیم که در برابر کوه استقامت می‌کند و از چیزی که به نظر می‌رسد آرامش باشد، جلوه‌گری می‌کنیم. اما درباره وضعیت ما سوال نکن، زیرا انکار ناپذیر است که واقعیت ما از آنچه به نظر می‌رسد، پیچیده‌تر است.

برداشت: ما مانند بید مجنون هستیم و برگ‌های ما درواقع نشان‌دهنده‌ی سکوت ماست. از این برگ‌ها گل بچین و نپرس که حال و روز ما چگونه است.

برداشت: به آرامش خود در میان ناملایمات و سختی‌ها چنگ زده‌ایم، اما در این وضعیت پریشان، از ما درباره آشفتگی‌امان سوال نکن.

برداشت: چشم خورشید، زودتر از سحرخیزان باز می‌شود و ما مثل حلقه‌ای میان این فتراک، از شکار خود نپرس.

برداشت: ما از سرزمین زیبایی و عشق می‌آییم، تو هم حواست باشد که در شرایط سخت، حال و روز ما را نپرس!

برداشت: عشق و جنون گاهی انسان را به حالت دیوانگی می‌کشاند. در این لحظه‌ها، به خودت رحم کن و از شور و هیجان زندگی و عشق، سوالی نکن که ممکن است تو را به درون تردید و سوالات بی‌پاسخ ببرد.

برداشت: تسبیحی از دانه‌های ریز در دست دارم که هر دانه‌اش نشان‌دهنده‌ی یکی از دردها و مشکلات بی‌شماری است که ما تجربه کرده‌ایم، پس از من درباره‌ی تعداد این دردها نپرس.

برداشت: داستان و مشکلات کسانی که درد دارند، ممکن است به دردسر بینجامد. اگر از حال ما به خاطر غم و اندوه‌تان سوالی ندارید، بهتر است درگیر این مسائل نشوید.

برداشت: معلم در کنار شاگردانش همیشه باید مواظب باشد که از فضولی‌ها و شیطنت‌های آنها دور بماند. بچه‌ها در دیار ما زیادی کنجکاو هستند و این کنجکاوی ممکن است باعث دردسر شود.

برداشت: به او یک نگاه پر انرژی و محبت‌آمیز بیانداز، چرا که در برابرش، دیگر نباید حال و روز چشمان پر اشک ما را بپرسی.

برداشت: کار ما به گونه‌ای شده است که مانند زلف‌های پیچیده و گره‌دار زیبایانی به هم پیچیده است. بنابراین، تو نباید از ما بپرسی که چه کار می‌کنیم، چرا که در این کارها سر رشته‌ای نداریم.