غزل شمارهٔ ۴۸۳۳

برداشت: خداوندا، به داد این جان‌های که در غربت و دوری به سر می‌برند برس و روح‌های پاک و معصوم را که در میان سختی‌ها و زحمات هستند نجات بده.

برداشت: با قدرت جذابیت خود، ای خورشید مستقل، به سایه‌هایی که بر زمین نشسته‌اند، ندا بده.

برداشت: ای ساحل آرام، از شدت طوفان‌های دریا به فریاد این زائده‌های نابسامان بشتاب و نجاتشان بده.

برداشت: از راهی مخفی به استقبال تو ای سالار عارفان می‌آیم تا به کمک من باده‌های نپخته و خام را که آماده نشده‌اند، برسانی.

برداشت: با هر بار که عشق را قطع می‌کنیم، مسیری که باید برویم بیشتر و بیشتر از ما دور می‌شود. کسانی که در این راه قدم می‌زنند، باید فریاد بزنند و به خواب‌رفتگان این مسیر خبر بدهند.

برداشت: ای بهار عشق، که چهره‌ات همچون آتش می‌درخشد و زیبایی‌ات شعله‌ور است، به من کمک کن که از سرمای desires (هوس) رهایی یابم و نجات پیدا کنم.

برداشت: ای کسی که با قدرت و استحکام خود مانند سنگ می‌توانی جان را از تن جدا کنی، به فریاد من برس!

برداشت: ای کسی که به وسیله‌ی صدف، از گهواره‌ی یتیم، این لؤلؤهای گرانبها را که به گل چسبیده‌اند، نجات دادی!

برداشت: این شعر به زیبایی بیان می‌کند که بلبلان (نماد عاشقان) گل‌های شادی و کامیابی را از باغی که به آن تعلق دارد، چیده‌اند. اما گلی که به دنیا و خارج از آن تعلق دارد، نچیده و به نوعی رنج می‌برد. این بیان نیاز به کمک و فریادرسی را مطرح می‌کند.

برداشت: هرچند می‌دانم که به پاکبازان کمک می‌کنی، اما به فریاد کسی که آرزوهایش به خاک و خون آغشته شده، برس.

برداشت: ای کیمیای خوشدل، در این دنیای پر از غم و اندوه به من رحم کن و به درد من که غم‌زده‌ام کمک کن.