غزل شمارهٔ ۴۸۳۱

برداشت: میوه‌ی باغ امید من تنها درد و ناامیدی است و هیچ کمک‌کار حقیقی که می‌بینم فقط دسیسه و خیانت است.

برداشت: من بارها به این ورق نگاه کرده‌ام و به نظر می‌رسد که دنیا تنها یک شبستان بزرگ است و بس.

برداشت: به زیبایی‌های دل‌انگیز و جذاب توجه کن و از جستجوی آنچه که در آغوشت نیست، دست بردار. زیرا حقیقت زیبایی‌ها مانند جواهراتی قیمتی است که تنها در چشم‌های خاص و ظریف قابل مشاهده‌اند.

برداشت: من با درد و رنج بسیار، سنگ را به یاقوت تبدیل می‌کنم، چرا که روزی‌ام مانند آفتاب فقط به یک نان وابسته است.

برداشت: کسی که در برخی مواقع به من حسادت می‌کند و از تلاش‌های من ناراضی است، به جز اینکه به بیهوده در تلاش برای رسیدن به چیزهای بی‌ارزش می‌پردازد، کار دیگری ندارد.

برداشت: هر کسی که مرا در لباس خودش بگنجاند، می‌کشد، چون حلقه‌ی گردن من فقط همان گریبان من است.

برداشت: می‌گوید: وقتی که به دور او می‌چرخم و می‌گردم، مانند گردبادی هستم که همه جا را پر می‌کند. اما برعکس، پاکدامنی که من می‌بینم در این بیابان تنها چیزی جز تنهایی نیست.

برداشت: اگر عدم آزار دل دیگران شرطی برای مسلمانی باشد، می‌توان گفت که هر کسی که این کار را انجام دهد، خواه هندو باشد یا هر دین دیگری، به نوعی مسلمان است.

برداشت: چشم خود را باز کن و عبرت بگیر، زیرا از شبنم می‌توان درس گرفت. میوه‌ی نزدیکی به نیکان فقط اشک و اندوه است و بس.