غزل شمارهٔ ۴۸۲۵

برداشت: درد و رنج پیری فقط با جوانی بهبود می‌یابد، اما افسوس که این درمان را هیچ‌کس در فروشگاه‌ها پیدا نمی‌کند.

برداشت: در بیابان، وقتی روح طلب در من به جوش می‌آید، از شدت ضعف جسمانی‌ام مانند گردبادی بلند می‌شود و از وجود من بر می‌خیزد تا نفس را درست و منظم کند.

برداشت: از ناله و گریه‌های خود در بیابان، چیز بیشتری جز غم و غصه برای دل به‌دست نمی‌آورم، مثل صدای زنگ که فقط صدایی شبیه به خود دارد.

برداشت: بلبل دوربینی که از پاییز خبر دارد، در بهار از گوشه قفس سر برنمی‌آورد.

برداشت: خوردن زیاد و طمع به نعمت‌ها هیچ فایده‌ای ندارد. انسان با دیدن نعمت‌های دیگر و در اشتیاق به آنها، ممکن است حتی در دل نشیند و با دستانش بر سر خود بکوبد.

برداشت: وقتی دل انسان روشن می‌شود، می‌تواند از خواسته‌ها و نفس اماره خود دوری کند. نور ماه می‌تواند باعث شود که نگهبانان و عسس‌ها به کار دزدان مشغول شوند.

برداشت: در نگاه تازه‌کاران، اعتبار و ارزش متفاوتی وجود دارد. این افراد به خاطر احترام و منزلت، وقت خود را صرف می‌کنند تا از میوه‌های نتایج پیشرفته بهره‌مند شوند.

برداشت: آدمی که به طمع و ولع اشیاء دنیوی دچار است، هرگز از آنچه دارد سیر نمی‌شود. به مانند شعله‌ای که همیشه به آتش خود ادامه می‌دهد و هیچ چیز نمی‌تواند آن را خاموش کند.

برداشت: وقتی نفس به طور کامل کنترل خود را از دست بدهد، طغیانی به راه می‌اندازد. این رفتار مانند رفتار یک سگ دیوانه است. پس باید خود را مهار کنیم و از افراط پرهیز کنیم.