غزل شمارهٔ ۴۸۱۹

برداشت: امروز خبر خوشی از آن غنچه به من می‌رسد که شادی‌ای از عالم غیب به من می‌آید.

برداشت: این شادمانی فراتر از حد معمول است و امروز از بوسه لب محبوب به من می‌رسد.

برداشت: عطسه‌ای که از این نافه به گوش می‌رسد، سبب برهم خوردن نظم دو عالم می‌شود، و این نافه‌ای که از دیار ختن می‌وزد، در امروز طنین‌انداز شده است.

برداشت: از آغوشی که با خداحافظی همراه است و گل و لاله را به شکوفایی واداشته، مشخص است که امروز گلچین به باغ خواهد آمد.

برداشت: این دنیا مانند دوشکلی است که پر از حرف‌های بی‌فایده است. اکنون بهتر است گوش‌ به‌ زنگ باشی، چرا که در دنیای پر سر و صدا، صدای حقیقی و مهم خود را بشنوی.

برداشت: جز زلف بلند تو که نمایانگر زیبایی الهی است، چه دستی امروز می‌تواند به آن سیب چانه‌ات برسد؟

برداشت: امروزه هزینه‌ای که برای حرف زدن و بیان نظریات صرف می‌شود، بسیار بیشتر از ارزش واقعی آن است.

برداشت: تنها کلام حق از زبانم جاری می‌شود و امروز پیمانه‌ای از نعمت‌ها و برکات به من می‌رسد.