غزل شمارهٔ ۴۸۱۸

برداشت: زمانی که دل شاد و سرزنده‌ام مانند غنچه‌ای می‌شود، به دور هم جمع می‌شویم و با لطافت کلامی، دنیایی از شادی و سرور خلق می‌کنیم.

برداشت: زمانی که صحبت از عاشقانی می‌شود که در آتش عشق سوخته‌اند، دلی را به یاد بیاورید که به دور خودش جمعی از شوق و احساس ساخته است.

برداشت: مدتی را به یاد یعقوب و غم از دست دادن یوسف، به دامن پیراهن یوسف بچسب و اشک بریز.

برداشت: هر چند در این دنیا مانند حبابی هستیم که زودگذر و ناچیزیم، اما باید تلاش کنیم تا از دیدگاه خود، وجودی محکم و پایدار بسازیم.

برداشت: همچون کرم ابریشم، زنده باش و به مرگ فکر نکن. در زندگی‌ات از پوست خود، لباس زیبا و ارزشمندی بساز.

برداشت: پیروزی‌ها و موفقیت‌هایی که در آینده ممکن است به دست آید، به گونه‌ای پنهان و مخفی‌اند، مانند یک خال تیره که فقط در گوشه لب یک فرد دیده می‌شود.

برداشت: از جسم خود جدا شو و دراز نکش، زیرا که مانند حلاج، آماده‌ی پرواز و رسیدن به معانی عمیق باش.

برداشت: وقتی در برابر ناپسندی‌ها و انتقادات قرار می‌گیری، بهتر است که به آرامی و با شکیبایی واکنش نشان دهی، مانند شیشه‌ای در کنار بچه‌ها که در میانه شلوغی و بازی آنها، همواره باید مراقب باشی تا شکست نشود.

برداشت: ای پیام‌آور، اگر نامه‌ای از محبوب نیاورده‌ای، دست‌کم از زبان او سخنی بگو تا دل را تسکین دهی.

برداشت: هر کس که با دل و جان خود و زیبایی‌اش، عشق و محبت را به دیگری هدیه دهد، هرگز دچار نقصان و کمبود نخواهد شد.

برداشت: ای بلبل بی‌درد، چه نیازی به بهار داری؟ از بال و پر خود مثل طوطی، یک باغ زیبا بساز.

برداشت: به دیگران نگاه نکن و به دل‌تنگی‌هایشان توجه نکن، بلکه برای خودت زندگی بهتری بساز و دامن خود را به زیبایی بیارای.