غزل شمارهٔ ۴۸۱۷

برداشت: چون شمع، اشک را در جستجوی خواسته‌ات نریز، زندگی‌ات را مانند جرقه‌ای در هوا هدر نکن.

برداشت: بی احترامی به اهل علم و ادب، موجب اندوه و ناراحتی است. پس مراقب باش که تکه‌های قلم و آثار بزرگان را زیر پا نگذاری و به آنها توهین نکنی.

برداشت: اگر قرار است به دیگران کمک کنی و جان خود را برایشان فدای کنی، پس مواظب باش که آبرو و اعتبارت را پیش آشناها و نزدیکانت نبری.

برداشت: آتش پاکی و صفا، به علف و کاه آسیب نمی‌زند، ای بی‌خبر! چرا گل‌را به جان ما می‌ریزی؟

برداشت: از افراد بی‌چیز و بی‌پول که به خاطر مشکلات خود دیگران را سرزنش می‌کنند، دوری کن و به خاطر آنها کار ناپسند نکن، چرا که مانند ماهی بدون فلس، ضعیف و آسیب‌پذیر هستند.

برداشت: صائب با وفاداری به تو، از هر دو دنیا گذشت و خونش بر خاک افتاد، پس دیگر به او ظلم نکن و با ظلم و ستم به او آسیب نزن.