غزل شمارهٔ ۴۸۱۶

برداشت: تا زمانی که دستانت در دست است، شرابی در جام بریز. بر هر زمینی که می‌رسی، رنگ و بوی بهشت را پراکنده کن.

برداشت: جام جم و سفال، دو نمونه زیبا از هنر و فرهنگ هستند که در یک باغ یا بهشت نمادین قرار دارند. مانند شیشه‌ای که مِی را در هر لیوان می‌ریزد، این دو نمونه نیز نشان‌دهنده زیبایی و لطافت هستند.

برداشت: از آن شرابی که در آن روانی ریگ و ذرات ریز وجود دارد، فقط یک قطره در پیاله این بی‌دیدگاه بریز.

برداشت: کدام لذت شراب به اندازه‌ای شیرین است که باعث خوشحالی دشمن باشد؟ تا وقتی که بلبل مست شود و خون زاغ بر زمین بریزد.

برداشت: بلبل به چه دلیل در میان خار و خس زندگی کند؟ تنها یک دست به چشم، از درز دیوار باغ بینداز.

برداشت: اگر دستت به چیزهای ارزشمند و گرانبها می‌رسد، در عوض ممکن است آسیب‌ها و زخم‌های عاطفی و دردهای فراوانی را هم تحمل کرده باشی.

برداشت: صائب، از میکده عشق، جامی از شراب بکش و جرعه‌ای از نشاط را بر چهره باغ بریز.