غزل شمارهٔ ۴۸۱۱

برداشت: منقار من از آغاز صبح وجود، دانه‌ای را می‌سوزاند و در درون تخم، صدای ناله‌ای داشت که آشیانه را می‌سوزاند.

برداشت: ای بخت، کمی دقت کن و زیبایی این مجلس را تماشا کن. ما اینجا هستیم، آن معشوق جذاب و شراب، همه چیز بهانه‌ای برای دل‌سوزی است.

برداشت: هرگز از چشم او خواستار محبت دیگران نباش، زیرا اگر کسی را در حال مستی و غم‌گینی ببیند، بی‌تردید آن محبت واقعی نخواهد بود.

برداشت: اگر زیبای خانه‌سوزی به تماشای کوه بیفتد، حتی خاکسترش نیز بر دامن طوفان می‌چسبد.

برداشت: بلبل دیگری که آوازم را بشنود کجاست؟ صدای من چون برق می‌درخشد و خانه را می‌سوزاند.

برداشت: صائب به تازگی این غزل را به پایان رساند و آتش عواطفش از چشمانش به شکل اشعاری شعله‌ور شد.