غزل شمارهٔ ۴۸۱۰

برداشت: موهای آن چهره مانند لاله‌ای است که به دامن کسی احتیاجی ندارد و آتش پروانه هم از خود بی‌نیاز است.

برداشت: نیازی به روشنایی و نشان دادن ماه کامل نیست، زیرا زیبایی و کمال واقعی خودش به تنهایی کافی است و به هیچ چیز دیگری وابسته نیست.

برداشت: هرگز نمی‌توان از خطای خود دور شد، حتی اگر چهره‌ات مانند ماه کامل زیبا باشد و از حجاب و محدودیت‌ها رهایی یابی.

برداشت: دریافته‌ام که عشق و احساسات عمیق و محکم یارم مرا از گریه و ناله بی‌نیاز کرده است.

برداشت: نیازی به دیگران نیست؛ چون دل سوخته و رنج دیده‌ی عاشق، به مرهمی نیاز ندارد. غم و درد او مانند داغی است که در دل لاله وجود دارد و هیچ چیز قادر به تسکین آن نیست.

برداشت: چطور می‌توانم این شکر را بچشید در حالی که لب تشنه‌ام از آب سیراب شده است و دیگر به ساغر تبخاله نیاز نیست؟

برداشت: کس که طعم قناعت را چشیده باشد، نیازمند هیچ چیز دیگری نیست و از لذت‌های دنیوی بی‌نیاز خواهد بود.

برداشت: به خود سخت نگیر که زیبایی چشمانت به قدری دلرباست که حتی با وجود بی‌نیازی، باز هم دل‌ها را به سوی خود جذب می‌کند.

برداشت: بر روی راهی که اشتیاق بر دوش دارد، برگه‌ای از گل با اشک‌های ما در حال حرکت است و ما از داشتن پرگاله بی‌نیازیم.

برداشت: از غم خود دلخوش نباش، زیرا فقط یک بار دیدن چهره‌اش می‌تواند قلب را برای صد سال از شادی سیراب کند.