غزل شمارهٔ ۴۸۰۹

برداشت: ما با عشق او از هر دو جهان پاک و بی‌آلایش هستیم، همچون اینکه از دو خانه به دور هستیم و در عین حال، به شکل کمان در کنار هم قرار گرفته‌ایم.

برداشت: ما در حالی که با تمام سختی‌ها و مشکلات روبه‌رو هستیم، تلاش می‌کنیم تا زیبایی‌ها را حفظ کنیم و به رغم همه دشواری‌ها، دلمان پاک است.

برداشت: ما از درد و زخم خار چیزی نفهمیده‌ایم، همان‌طور که ماهی‌ها از تیغ زبان فارغ و بی‌خبر هستند.

برداشت: دل ما از درد و اندوهی که در آن نهفته است، مانند آتش می‌سوزد و با حسرت نسبت به لذت‌ها و شادی‌ها، شبیه به فصل پاییز که برگ‌ها می‌ریزند، دچار احساس بی‌محتوایی و فقدان است.

برداشت: ما همچون آینه‌ایم، اما به خاطر حیرتی که در این دنیا داریم، از زیبایی‌های آن حفظ شده‌ایم و در پاکی و بی‌خبری از آنچه می‌گذرد باقی‌ مانده‌ایم.

برداشت: سینه‌ی باز مستان ساده دل از رازهای پنهان پر شده است، ما پاکبازانیم که از این خرده رازها بهره‌مندیم.

برداشت: در این باغ دل‌انگیز که مانند شبنم درخشنده است، ما از رنگ و بوی دنیا جدا شده‌ایم و به purity و پاکی دست یافته‌ایم.

برداشت: ما به خاطر قناعت، از هویت و نشانه‌های خود چشم‌پوشی کرده‌ایم، هرچند که ما از نظر نام و نشانه، بی‌نظیریم و به پاکی خود افتخار می‌کنیم.

برداشت: هرچند در زندگی چیزی نداریم، اما از نظر روحی و فکری همواره نگران و عاشق هستیم.