غزل شمارهٔ ۴۸۰۷

برداشت: از آن چهره، خطی که نشانه قیامت است، کشیده شده و رنگی برای جلب توجه و دلربایی به کار رفته است.

برداشت: بسیاری از دل‌ها را به تسخیر خود درآورده‌اید، همچون جواهری که زیر نگین قرار می‌گیرد؛ اما تو را از این گروه به خاطر زیبایی‌های خط تو باز می‌دارند.

برداشت: اگرچه پاییز در باغ پیامرسان سرما و پژمردگی است، اما هنوز هم برگ‌های شادابی بر روی زمین افتاده‌اند و زیبایی خود را حفظ کرده‌اند.

برداشت: از آن لب که هنوز به گسستگی می‌رسد، دنیایی از حالت بی‌خویشی و مستی به وجود آمده است و از آن زلف‌های زیبا، دل‌ها به هم پیوسته‌اند.

برداشت: دل‌های زخم‌خورده و پر از غم، تحت تأثیر زیبایی و جذابیت لب‌های سیاه او، بار دیگر با شراب آمیخته شده‌اند.

برداشت: غم و اندوه ناشی از جدایی و یاد او هرگز کاهش نمی‌یابد، چرا که محبوبی که اثرش در دل من مانده است، از بین نمی‌رود.

برداشت: هر مشکلی که در زلف‌های پیچیدۀ تو وجود دارد، در نگاهی از چشمان تو ناپدید شده است.

برداشت: هرچند که برای تو زیبایی‌های فراوانی نوشته‌اند، اما این نکته را نمی‌توان فراموش کرد که عشق من به تو هرگز به خاطر زیبایی‌ات کم نشده و اتصال من به تو از دل و موی تو جدا نخواهد شد.

برداشت: اگر موهای افراشته تو به هم ریخته شود، باز هم بر دست محبت، خنجری به رنگ سبز زده است.

برداشت: در این غزل، شاعر به توصیف زیبایی‌های چهره و خط معشوق خود پرداخته و به گونه‌ای این توصیف را بیان می‌کند که مرزهای ایمان و کفر در هم می‌آمیزد. به عبارتی، زیبایی او چنان تأثیرگذار است که مفاهیم معنوی و دینی را تحت الشعاع قرار می‌دهد.