غزل شمارهٔ ۴۸۰۵

برداشت: وقتی تو نور و توجه من نیستی، ارزشِ نگاه و توجه به هر چیزی که کنی، تبدیل به چیزی بی‌ارزش و صرفاً غبارآلود می‌شود.

برداشت: پاسخ تند و تلخ به انتقاد، از زبان افرادی که همیشه چهره‌ای عبوس دارند، هزار بار بهتر از این است که منتظر بمانیم و شیرینی سخن را انتظار بکشیم.

برداشت: کسانی که بلندپروازی و اراده دارند، نیازی به خودستایی و فخر فروشی‌های بی‌معنا ندارند، زیرا این کارها برایشان ناپسند و زشت است.

برداشت: کسی که به خواسته‌هایش نرسیده و در عمرش نتوانسته به تصویر آرزوهایش نگاه کند، به خونی که در این مسیر ریخته شده، پی نخواهد برد.

برداشت: اگر اشتیاق و آرزوهایتان زیاد باشد، دردها و رنج‌هایتان نیز به همان اندازه خواهد بود و مانند علف‌های هرز، شعله‌ور خواهد شد.

برداشت: مقام والای عشق همانند یک دریاست که در آن گوهرهای زیبا یافت می‌شود، اما برای به دست آوردن آنها باید از خارها و مشکلات زیادی عبور کرد.

برداشت: به مو و زیبایی خاص افراد زیبا حسادت نکن، زیرا این زیبایی‌ها می‌تواند دل را به تنگی وادارد و مانند مرواریدهای خطرناک خطرهایی به همراه داشته باشد.

برداشت: با یک نگاه سطحی، زندگی و هستی به سرعت خالی و از هم گسسته می‌شود، مانند کاغذی که با آتش به راحتی می‌سوزد.

برداشت: ظاهر زرد و پژمرده‌اش را نبین، زیرا دل عاشق همچون گلی زیبا و شاداب است که در دل خزان، زیبایی و طراوت بهار را دارد.

برداشت: به خاطر سختی‌های زندگی و غم‌هایم، مانند گردبادی که همه چیز را به هم می‌زند، دیگر نمی‌توانم آرامش داشته باشم و این دلهره و درد سبب شده که خاطراتم پر از غبار و تیره‌روزی باشد.

برداشت: به مردم دوستی که به ظاهر نرم و ملایم به نظر می‌رسند، به راحتی اعتماد نکن. زیرا این نرمی و مهربانی می‌تواند همچون گل‌هایی باشد که در کنار خار رشد می‌کنند، یعنی ممکن است در پشت این ظاهر زیبا، خطر یا آسیب وجود داشته باشد.