غزل شمارهٔ ۴۸۰۴

برداشت: از سرزمین خوشی و زیبایی روح خود برخیز؛ چراکه از این خاک و منزلت به هیچ چیز سنگین نشده‌ای.

برداشت: به دل تاریک زمین مانند قارون وابسته نشو، بلکه مانند عیسی از این خاکدان تیره برخیز و به جلو برو.

برداشت: اگر می‌خواهی غم و اندوه را از خود دور کنی، مانند دانه‌ای اشک در خاک نمان، بلکه با آوای گرم و نفس‌های عمیق خود از درون زندگی را به حرکت درآور.

برداشت: مرگ هنوز نیامده و جان در فراموشی نیفتاده است، اما تقدیر هم از سر جان نگذشته است، پس برخیز و نگذار وقت به هدر برود.

برداشت: لحظه به لحظه، خرمن تو در حال سوختن است. از زیر تیغ آتشین و درخشان کهکشان، برخیز و حرکت کن.

برداشت: از اشک و اندوه شب، دل روشنی روی شمع را دارد. تو هم شب هنگام با چشمان درخشانت بیدار شو.

برداشت: به کسی که خواب است و در حال غفلت به سر می‌برد، توصیه می‌شود که از خواب برخیزد و از خواب سنگین بیدار شود، زیرا زمان بهره‌مندی از زیبایی‌ها و فرصت‌ها به سرعت می‌گذرد و نباید آن را از دست بدهد.

برداشت: به خاطر تلاش و کار سختی که در زندگی می‌کنی، همواره humble و پایین‌رو باش. حتی اگر به مقام و مرتبه بلندی برسی، فراموش نکن که از جایگاه خود بالا نروی و به دیگران احترام بگذاری.

برداشت: صبح به آرامی نفس بکش و جوانان را به حرکت درآور. با احتیاط نفس بکش، اما جوان با انرژی و شجاعت برخیز.

برداشت: پل شکسته در برابر طوفان نمی‌تواند مقاومت کند، ای طاق کهکشان، از جایت برخیز و کمک کن.

برداشت: آیا طلا با کیفیت بالا چه ارزشی دارد؟ ای سنگ آزمایش، از جلو راه من کنار برو.

برداشت: عصا را بر دوش نگذار و از ناتوانی خود شکایت نکن، بلکه شراب کهنه را در دست بگیر و با روحی جوان و امیدوار برخیز.

برداشت: زبان همانند یک راهنمای خوب است که قبل از اینکه با مشکلات و سختی‌ها روبه‌رو شوی، تو را به سوی بیداری و آگاهی دعوت می‌کند.