غزل شمارهٔ ۴۸۰۳

برداشت: غم و اندوهی که در دل ماست، ای غبار، از سینه ما بیرون برو. از این هم نشینی با ما رهایی یاب، چرا که تو به ما درد و آزار می‌زنی.

برداشت: قلم را بشکن و آن را مهر کن، دهان دوات را به این دل‌های تاریک پر کن و از جمع این افراد کم‌مقدار دوری کن و کمتر در کنار آنها باش.

برداشت: گذشتن از میان گنج و ثروت کار خوبی نیست؛ چرا که یک انسان بخشنده باید از دل و نیت خود به بخشش و کرم اقدام کند، نه تنها به خاطر نام و شهرت خود.

برداشت: بهشت و زیبایی‌های آن در دست کسی است که نیکی و محبت را در زندگی جاری می‌سازد. اگر به دنبال بهشت هستی، باید از دروازه‌ی من عبور کنی و به‌سوی خوبی‌ها و نیکوکاری‌ها بروی.

برداشت: برای احترام به موی سپید و پیران، در صبح زود از جا برخیز و این‌طور نشان بده که به آنها ارادت داری.

برداشت: در این دو زمان، درخواست‌ها به راحتی پذیرفته می‌شود. دل شب و سایر مشکلات باعث شده‌اند که صبح زود از خواب برخیزیم.

برداشت: از زیبایی گل شبنم چیده شده به خاطر صبح زود بیدار شو و دست و صورتت را بشوی، تو هم بلند شو.

برداشت: امید به پیروزی و موفقیت تا زمانی که علم و دانش وجود دارد ادامه دارد. نور صبح که خواب را می‌زداید، نشان از بیداری و حرکت علم دارد.

برداشت: در این دنیا فرصتی برای آماده شدن و بستن کمربند وجود ندارد، بنابراین از خاک تیره برخیز و همچون قلم بالا برو.

برداشت: به خاطر دوست، سر خود را بر بالین بگذار و مانند آفتاب که از آغوش صبح برخاسته است، بلند شو.