غزل شمارهٔ ۴۷۹۶

برداشت: قصه عشق هرگز به زاهدان منتقل نمی‌شود، همانطور که جغد هرگز از بوی گل خوشحال نمی‌شود.

برداشت: عاقل‌ها نمی‌توانند عشق و دلدادگی را در شرایطی نامساعد و سرد تجربه کنند، زیرا در چنین حالتی، آن عشق به خودی خود نمی‌تواند به نتیجه‌ای مثمر ثمر برسد.

برداشت: هرچند که مشکلات و غم‌های زندگی بر دل ما سنگینی می‌کند، اما ما هیچگاه برای کسی بار سنگینی نبوده‌ایم.

برداشت: ما در دنیای تلخ و تلخ‌ذائقه مانند دریا زندگی کرده‌ایم و هرگز غمی از کمبود روزی نداشته‌ایم.

برداشت: ما همیشه همراه آرزوها و تلاش‌های بزرگ خود هستیم و هرگز کنترل زندگی‌مان را به دست کسی نسپرده‌ایم.

برداشت: با وجود اینکه آواز و نغمه‌سرایی از ویژگی‌های بارز ماست، اما هیچ‌گاه آهنگی برای بلبلان نخوانده‌ایم.

برداشت: ما همیشه در تلاش نبوده‌ایم که خود را عیب‌جو کنیم، بلکه هرگز به دنبال عیب‌جویی از دیگران نبوده‌ایم.

برداشت: در دنیای ظاهری و ظاهرِ انسان‌ها، زیبایی و زشتی واقعی را نمی‌توان در آینه مشاهده کرد و افراد با دل‌های پاک و با ایمان، هرگز نمی‌توانند به خوشی و مهربانی رسیدن زندگی امید داشته باشند.

برداشت: اگرچه ما مانند یک غنچه در باغی هستیم، اما هرگز دل خود را به زیبایی‌های این باغ نبسته‌ایم.