غزل شمارهٔ ۴۷۹۵

برداشت: تو هرگز تعلقی به عهد و پیمان نداشت پیش از این، و هرگز در این مسیر وفاداری قدم نگذاشته‌ای.

برداشت: هرچند همیشه در آینه به دنبال خود هستی، اما هرگز نتوانسته‌ای چهره واقعی‌ات را ببینی؛ چون حیا مانع از آن می‌شود.

برداشت: تو از لابه‌لای مژگان او خبر نداری، چون هرگز هدف تیر قضا را تجربه نکرده‌ای.

برداشت: چرا درباره دلنگرانی من می‌پرسید؟ تو هرگز سفری را تجربه نکرده‌ای که بر زندگی‌ات تأثیر بگذارد.

برداشت: هرچند که من در این گلستان، جمال گل را به هیچ‌کس نشان نداده‌ام، اما دلخوشی‌ام این است که شبنم جسور به خاطر من اینجا حضور دارد.

برداشت: از شدت حرص تو، تنوع و فراوانی جهان را به هم می‌زند و همچون آسیایی که هیچگاه نمی‌ایستد، هرگز از شکایت و ناله دست برنمی‌دارد.

برداشت: من هرگز اثر و نشانه‌ای از درد و اندوه خود ندیده‌ام و هیچ‌گاه از گفتگو و صحبت با نسیم صبح بهره‌ای نبرده‌ام.