غزل شمارهٔ ۴۷۹۳

برداشت: وقتی یار با خط زیبایش، چهره‌ای دل‌انگیز و امیدبخش به من می‌دهد، آرزوهایم را زنده و سرسبز می‌کند.

برداشت: بهار زیبایی تو آنقدر لطیف و آسیب‌پذیر است که حتی دانه‌های سوخته خال هم دوباره سرسبز می‌شوند.

برداشت: کسی به خوشی و وصال می‌رسد که مانند طوطی، با اشک‌های تلخ خود، دلش را شاداب و سرسبز کند.

برداشت: امید من به روزی است که تصویر در آینه به وضوح نمایان شود و طبیعت از زندگی و سرسبزی پر شود.

برداشت: قلم من تحت تأثیر اندیشه‌های نو و تازه تقویت شده است تا نشانه‌ی پیروزی و موفقیت را به تصویر بکشد و آن را سرسبز و با نشاط جلوه دهد.

برداشت: شراب باعث جوانی و شادابی من شد، مانند زنگی که بر روی کلفت من نشسته و آب سبزه‌ی زیر پا را دوباره سبز و زنده می‌کند.

برداشت: حال که ابر مهربانی و محبت از بین رفته و دیگر باران نمی‌بارد، آیا دل کسی نمی‌تواند با اشک و غم خود آرزوها را شکوفا کند و زندگی را سرسبز سازد؟

برداشت: آه و ناله‌های دل می‌تواند حال و وضعیت روحی صائب را مشخص کند، به گونه‌ای که او توانایی بیان احساساتش را پیدا کند و از دل‌تنگی‌ها به روشنی صحبت کند.