غزل شمارهٔ ۴۷۹۰

برداشت: جام هلالی را از چهره‌ات بگیر و نقاب را کنار بزن، تا از لرزش سنگ بر روی شیشه آفتاب بیفکنیم.

برداشت: فریب زیبایی ظاهری و جذابیت superficial را نخور. عشق و محبت را همانند گلی که در این باغ است، بیهوده و بی‌فایده تلقی کن؛ چون ممکن است در نهایت به تو آسیب برساند.

برداشت: کمند جاذبه مانند جواهری است که سبب بیقراری تو شده و تنها تو می‌توانی پیچ و تاب جان و احساساتم را به وجود بیاوری.

برداشت: نخوردن می که پشتی ندارد، از ابتدا اشتباه است؛ بهتر است در کنار خم بایستی و شراب را در قدح بریزی.

برداشت: به مانند یک قطره شبنم نباش که در این گلزار در چنگ آفتاب بیفتد و از بین برود. به جای این، باید به زندگی ادامه دهی و به آغوش آفتاب خوش آمد بگویی.

برداشت: تو چه ارتباطی با این خاک پاک داری؟ در هر جایی که بمانی، مانند ابرها دانه‌ای بپاش.

برداشت: اگر نمی‌خواهی بپذیری که بدون تو حالمان بد است، پس بیا و به دل شوق‌انگیز ما آتش بزن.

برداشت: هر کسی که به دنبال خوشی و لذت واقعی است، باید بخت خود را امتحان کند، زیرا مانند کوزه‌ای که سرش بسته است، شراب ناب و خالصی در آن نهفته است. تنها کافی است که نگاهی به آن بیندازیم و شجاعت تجربه کردن را داشته باشیم.

برداشت: حافظ در این بیت به دنبال لحظاتی از شادی و نشاط در زندگی است و به میکده و شراب اشاره می‌کند. او از کسی می‌خواهد که حداقل در ظاهر، او را به سمت خوشی‌ها و لذت‌ها هدایت کند و در گوشه‌ای از میکده، در کنار خم شراب، لحظاتی را تجربه کند که از غم و اندوه دور باشد. به نوعی، او به جستجوی زیبایی و خوشی در زندگی می‌پردازد.