غزل شمارهٔ ۴۷۸۹

برداشت: اولین گام این است که تمامی دانش و عقل خود را کنار بگذاری و سپس با نگاهی تازه و بی‌طرف به واقعیت‌ها بنگری.

برداشت: چراغ، با یک جلوه خاص، خاموش می‌شود و محبت گل این باغ، بر روی گلاب پاشیده می‌شود.

برداشت: به گلی زاری برو و همچون شبنم لطیف و ظریف باش؛ در این باغ زیبا، خود را به آغوش آفتاب بسپار و از درخشش و گرمای آن بهره‌مند شو.

برداشت: نقاب حکومت در خواب عمیق به سر می‌برد، به زحمت با گریه‌ای می‌توان آن را کنار زد.

برداشت: از برخورد با نگاه نافذ او بپرهیز، زیرا چشمانش مانند تیرهایی از چنگش هستند که می‌توانند به تو آسیب بزنند. او با چشمان نیمه‌بسته‌اش، قدرت جلب توجه و نفوذ را دارد.