غزل شمارهٔ ۴۷۸۶

برداشت: به آهنگ دلنشینی بپیوند و با نغمه‌های خوش، احساسات و شوق را به تصویر بکش، چرا که این آواز مانند تازیانه‌ای است که شوق و هیجان را در دل زنده می‌کند.

برداشت: آیا می‌توانم با روشنایی این چراغ الهی به حقیقت نزدیک شوم و از راه‌های غیرمستقیم عبور کنم؟

برداشت: از عمق وجودت ناله‌ای بلند کن که گرمای آن، دل‌ها را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد و مانند شیشه‌ای که از حرارت می‌شکند، آن‌ها را ذوب می‌کند.

برداشت: آیا می‌توانم با این وسیلهٔ سریع و پرجنب‌وجوش به مقصد برسم و از این مسیر پر از فراز و نشیب عبور کنم؟

برداشت: در جامی که پر از شراب بی‌رنگ است بریز و آن را بنوش، زیرا حالتی دارد که دل را شاد می‌کند و همچون ناخن بلند، جذابیت خاصی دارد.

برداشت: آیا می‌توانم با بال و پر این شراب روحانی، از این مکان ترسناک و مخوف بلند شوم و پرواز کنم؟

برداشت: برای خداوند چیزی بجوی که عشق و محبتش بی‌پایان باشد؛ چیزی که مانع سفر دور و دراز به حجاز نشود.

برداشت: از دوش خاطر ما که بختیاری سنگین‌باریم، غم و درد سنگینی بار وجود را دور کن.

برداشت: عشق و احساسات را با لحن دلنشین و شگفت‌انگیز خودت آزاد کن و به آنها زندگی ببخش.

برداشت: مرا چراغی از گرمای نفس خودت در پیش رو بگذار، شاید با این روشنی دوباره بتوانم چهره دل را ببینم.

برداشت: درخت خشکی که آبی و هوایی برای رشد ندارد، نمی‌تواند جوانه بزند؛ پس در چنین شرایطی، چه تاثیری می‌تواند بر زاهدان و ریاکاران داشته باشد که به ترانه و ساز می‌پردازند؟

برداشت: وارد جمع صوفی‌ها شو و ببین که چطور پرنده‌ای که در قفس آهنی trapped شده است، پرواز می‌کند.

برداشت: عشق آنقدر قدرت و تأثیر دارد که می‌تواند تمام چیزها را تحت تأثیر قرار دهد، از جمله آشپزخانه و کسانی که در آنجا فعالیت می‌کنند. این احساس به قدری قوی است که حتی در شرایط دشوار هم می‌تواند نتایج شگفت‌انگیزی داشته باشد.

برداشت: خوشا به حال کسی که به خاطر عشق و دیوانگی، سرش پر از شور و هیجان است. خوشا به حال دلی که به خاطر تپش‌هایش، می‌تواند پرواز کند و به آسمان بلند برود.

برداشت: دل شاداب و سرزنده‌ای که از چیزی آشفته و دور شده، به راحتی به حالت قبلی‌اش برنمی‌گردد. مانند این است که چگونه می‌شود که جرقه‌ای دوباره به آتش سوزانی که خاموش شده، برگردد؟

برداشت: اگر دلی به کمال برسد، هیچ‌گاه نمی‌تواند از نور خورشید دور شود و رنگ عوض کند؛ همچنان که در آتش آواز، آن دل پخته و جاودانه باقی می‌ماند.

برداشت: اگر می‌خواهی به وصال برسی، لحظه‌ای آرامش نداشته باش، زیرا این تپش‌های دل است که صدای آن پرنده را به گوش می‌رساند.

برداشت: نسیم سوختگی از دل‌ها به مغز می‌رسد، در جایی که صائب به سرودن شعر می‌پردازد.