غزل شمارهٔ ۴۷۸۵

برداشت: گل لاله به خاطر چهره زیبا و فریبنده‌اش هنوز زخم‌دار است و قامت سرو همچنان تحت تأثیر زیبایی اوست و به او تناسب می‌بخشد.

برداشت: هرچند که از سر مستی و زیبایی چشمان او، دو جهان به نابودی افتاده‌اند، اما هنوز لب او به لب جام شراب نرسیده است.

برداشت: در محیط دهان او، دست‌ها و جدل‌ها به خاطر کمبود فضا درگیرند و هنوز هم بوسه و دشنام وجود دارد.

برداشت: این بیت به این معناست که شخصی با استفاده از قلم خود (که نشانه دانش و هنر است) می‌خواهد ننگ و عیب ناشی از نام بد خود را دور کند. او در تلاش است تا از طریق نوشتن و بیان، با مشکلات و ننگ‌های گذشته‌اش مقابله کند و به نوعی به بهبود وضعیت خود بپردازد.

برداشت: خار در لباس یوسف، عطر پیراهن او را به یاد می‌آورد و بوی خوش آن جوان زیبا هنوز در خاطره‌ها باقی است.

برداشت: صبر کن تا صبح، تا زمانی که زیبایی و جذابیت زندگی از جوانی‌اش نمایان شود، هنوز هم آن فتنه و چالش‌های روزگار به تمام قد خودش نرسیده است.

برداشت: چشمان آهویی که مانند غزالان زیباست، دل مرا که در ترس و وحشت است، آرام نمی‌کند و همچنان تاب و توان پذیرش را ندارد.

برداشت: تو بر لبهٔ جام بوسه‌ای زدی و زمان زیادی گذشت، اما هنوز لذت آن بوسه بر لب تو باقی‌ست و آن را می‌مکدی.

برداشت: ادعای پختگی و کمال در این مکان نشانه ناپختگی است. همان‌طور که عود (چوب معطر) هنوز خام و نپخته است، در حالی که جگر مادرش در آتش شعله‌ور است.

برداشت: تو که در عشق هنوز تجربه‌ای نداری، فکر منطقی و درست به ذائقه‌ات خوش نمی‌آید و برایت خام و ناپخته است.