غزل شمارهٔ ۴۷۸۰

برداشت: دل ما هرگز از نور آسمان‌ها روشن نمی‌شود و هرگز تیغی که از دامن تر بیرون آمده، پاک نخواهد شد.

برداشت: آب زلال و شفاف از سرچشمه‌اش نشأت می‌گیرد و اگر دل کسی آلوده باشد، سخن او هیچ‌گاه پاک و خالص نخواهد بود.

برداشت: اگر چشمه‌ی تابناکی مانند خورشید به‌طور کامل خشک شود، اشک و گریه‌ی آسمان هرگز جاری نخواهد شد.

برداشت: وقت خود را بی‌جهت صرف کارهای بی‌فایده و سطحی نکن، چرا که تا زمانی که آب‌های بهاری به دریا نرسند، هیچ وقت پاک و زلال نخواهند شد.

برداشت: تا زمانی که چرخ زمان در گردش است، زیبایی و خوبی‌ها باقی می‌ماند و هرگز به فراموشی نمی‌رود.

برداشت: چهره‌ی عالم به خاطر او شاداب و پررنگ است و هرگز از خشکی و خزان رنج نمی‌برد.

برداشت: حسن در زیر شوخی و پرده خود، نتواند سبز و زیبا بماند، زیرا مانند برق پوشیده در میان نی و خاشاک، هرگز نیست.

برداشت: در این بیت، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که اگر غنچه‌ای توسط نسیم دل گشوده نشود، یعنی اگر احساسات عاشقانه‌اش به اوج نرسد، دیگر هرگز نمی‌تواند به حالت طبیعی و شاداب خود برگردد و پرچم امید را به اهتزاز درآورد. این بیان می‌تواند به نوعی به ناامیدی و افسردگی در عشق اشاره کند.

برداشت: هرآنچه در زمان خود به دست نیاید و از ابزارهای دنیوی خارج باشد، هرگز نمی‌تواند عارفان را به گریه بیندازد.

برداشت: خنده نوعی زخم است که باعث رنج می‌شود و زندگی را سخت می‌کند. دل زنده‌ای که هرگز شاد و خوشحال نشود، واقعاً در مضیقه است.

برداشت: کسی که از پایان کار خود و پیامدهای آن بی‌خبر نیست، هرگز تحت تاثیر شادی‌های موقتی قرار نمی‌گیرد.