غزل شمارهٔ ۴۷۷۹

برداشت: هرگز نمی‌توان عشق و عقل را با هم در یک گفتگو جمع کرد، همان‌طور که بلبل و جغد هرگز نمی‌توانند هم‌خوانی کنند.

برداشت: من در حال نوشیدن هستم و زاهدی که با من است، نمی‌تواند در مورد موضوعات مختلف صحبت کند. هیچ‌گاه نمی‌توان سنگ را با سبو به هم آورد و آنها را در یک‌جا جمع کرد.

برداشت: با دل‌های تاریک چه می‌توان کرد در کنار گوهرهای درخشان؟ کدر بودن آینه هرگز با حرف‌های زیبا از بین نمی‌رود.

برداشت: به خودت طبق ظواهر نناز و نباید به زیبایی ظاهری دل خوش کنی، زیرا اگر درونت دستخوش تغییرات نشود، هیچ‌گاه به زیبایی واقعی نمی‌رسی.

برداشت: تا زمانی که کسی به افکار و بینش انسان آسیب نزند، دل او هرگز دچار تردید و شک نمی‌شود.

برداشت: زمانی که مشکل یا گرفتاری پیش می‌آید، باید سکوت و صبر را برگزید. در این شرایط، مانند تیر قضا که به هدف اصابت می‌کند، برگرداندن آن ممکن نیست و عجز در برابر تقدیر را باید پذیرفت.

برداشت: اگر کبک در موقعیت نامناسبی بخندد، من تضمین می‌کنم که هیچ‌گاه گرفتار شهباز نخواهد شد.

برداشت: تو به قدری بزرگ و با شکوه هستی که حتی اگر از خس و خار هم بگذری، دست شعله‌ای که نشان از خشم و احساس تو دارد، هرگز نمی‌تواند بر تو غلبه کند.