غزل شمارهٔ ۴۷۷۸

برداشت: چهره تو آنقدر جذاب است که هیچ چیز نمی‌تواند دل را غمگین کند و چشم و دل هیچ‌گاه از تماشای زیبایی‌ات سیر نمی‌شوند.

برداشت: صبح نشانه امید است و شب نشانه ناامیدی است. تا زمانی که غذا به خون تبدیل نشود، شیر هرگز به وجود نخواهد آمد.

برداشت: دل عاشق از گمراهی و سردرگمی خود ناراحت نیست، چرا که او مانند آسمان از حرکت خود هرگز خسته نمی‌شود.

برداشت: زاهد خشک و بی‌احساس و بی‌رحم کجا و گریه عاشقانه و سرشار از عشق کجا. در حقیقت، آب در چشمان کسی که فقط به ظاهر می‌نگرد، هرگز به تصویر عشق و احساس نخواهد نشست.

برداشت: دل انسان در این جهان تنها به خاطر غم و اندوه خود را خالی می‌بیند. مانند آینه‌ای که به خاطر زنجیری که به آن متصل است، هرگز نمی‌تواند آزادانه بچرخد یا تغییر کند.

برداشت: عشق هرگز به دلیل افزایش سن کاهش نمی‌یابد. اگر قلبی جوان باشد، هرگز پیر نمی‌شود.

برداشت: از ویژگی‌های بدی که بر اثر سحر و جادو به وجود آمده، نمی‌توان به سادگی با هیچ دارویی یا تدبیری، رهایی یافت.

برداشت: دل خود را بیدار و آماده کن، چرا که کسی که واقعا دل و احساس دارد، هرگز نمی‌گذارد خواب سنگین، او را در شب‌های تاریک و سخت به خواب ببرد.

برداشت: آب بر روی آتش در برابر گرمای خورشید نمی‌تواند به خنده‌ی صبح و درد دل کمکی کند، و این احساس همیشگی و پایدار است.

برداشت: در اینجا به آن اشاره می‌شود که نباید به افراد شاد و سرزنده در محیط جشن و خوش‌گذرانی نگاه کنیم، زیرا نگاه کردن به آن‌ها ممکن است ما را به خطر بیندازد. بنابراین، باید از موقعیت‌های نامناسب و خطرناک دوری کرد؛ چون مانند یک لب ساغر که در کنار یک شمشیر خطرناک است، احتمال آسیب دیدن وجود دارد.

برداشت: عقل و عشق نمی‌توانند همزمان با هم پیش بروند، زیرا مانند این است که کمان و تیر هرگز نمی‌توانند همسفر باشند.

برداشت: دوستان از معنای واقعی فاصله دارند و حتی اگر نظر درست و دقیقی هم داشته باشی، نمی‌توانی شکارچیزهای دیگران شوی. همیشه نباید انتظار داشته باشی که به هدف خود برسی.