غزل شمارهٔ ۴۷۷۷

برداشت: دل آدمی که از غم معشوقش آزار دیده است، نمی‌تواند خالی و آرام شود، درست مانند اینکه شیشه‌ای سنگین هرگز نمی‌تواند از پری خالی و سبک شود.

برداشت: اگر زبان پریشان و بی‌نظم اجازه سخن گفتن ندهد، هرگز نمی‌تواند آینهٔ درخشان، کدر و زنگ‌زده شود.

برداشت: چشمان کسانی که حیرت‌زده‌اند برای زیبایی تشنه است و هرگز از دیدن آینه سیر نمی‌شوند.

برداشت: دل چه کند که از این دل‌های بی‌رحم شکایت کند؟ هرگز سیل آرام به کوهستان نمی‌رسد.

برداشت: مزه‌ی حیات و هوش، تنها با حسرت و پشیمانی شناخته می‌شود. بهتر است آدمی در حالت مستی باشد تا هرگز به هوشیاری نرسد و از لذت‌ها و شادی‌ها دور نشود.

برداشت: از شکایت کردن درباره فقر خودداری کن، چون لذت بردن از حضور دیگران و شکرگزاری نسبت به آن، هرگز با داشتن ثروت و قدرت بیدار نمی‌شود.

برداشت: بیابان جنون مانند کف دست صاف و هموار است، اما راه عقل هیچ‌گاه هموار و آسان نیست.

برداشت: شبنم به سرعت از باغ خارج شد تا روح سبکبال به دلش به سختی نچسبد یا دچار سنگینی نشود.

برداشت: کف دریا که بدون عمق و معناست، نمی‌تواند به شور و حرکت واقعی آب دریا پی ببرد. هیچگاه نمی‌تواند به این درک برسد که دریا چقدر عمیق و با عظمت است.

برداشت: دل نظارگان مانند ابری است که هرگز باران نمی‌بارد. در این دل، عشق و زیبایی مانند می‌گردد، اما هرگز به حقیقت و عمق وجود خود نمی‌رسد.

برداشت: سخن دشوار و سنگین برای کسانی که به عشق مبتلا هستند، ارزش و بهایی ندارد؛ چون دل‌های غمگین هرگز از بلندی‌های کوه پایین نمی‌آیند.

برداشت: آزادگان بی‌غم هستند و از غم‌ها رها، مانند سروهایی که با قامت راست ایستاده‌اند و هرگز زیر بار نمی‌روند.