غزل شمارهٔ ۴۷۷۵

برداشت: او همچنان با اندامی خمیده به دنبال دنیا می‌رود، در حالی که با وجود این همه عبادت، هنوز به گذشته‌اش پشت کرده است.

برداشت: صبح دروغین تو را از مسیر اصلی‌ات منحرف کرده است و تو غافل از نور حقیقی و روشنی صبح واقعی هستی.

برداشت: هرچند هر رویدادی نشانه پیری و نزدیک شدن به مرگ است، اما از فکر کردن به توشه و ذخیره‌ای که برای آینده‌ام باید جمع‌آوری کنم، غافل نمی‌شوم.

برداشت: با وجود اینکه دستم به شدت می‌لرزد و مانند برگ‌های پاییز به نظر می‌رسد، هنوز به دامن دنیا و زندگی آویزان هستم.

برداشت: قطع کردن ارتباطات عاطفی و دوستی‌ها کار آسانی نیست؛ حتی اگر بخواهیم، گاهی احساسات و خاطرات به ما اجازه نمی‌دهند که به راحتی دل کندیم.

برداشت: شیراز، با خوشبختی و جنون، به خود می‌بالد و حتی در دل مجنون نیز عشق و درد برقرار است، اما سگ لیلی همچنان وفادار و حاضر است.

برداشت: طاق کسری به سطح زمین رسید و به برکت عدل، آسمان هم به زیبایی طاق کسری شناخته شده است.

برداشت: با وجود اینکه بر بدن مجنون اثری از ضربه‌های سنگین بچه‌ها نیست، اما هنوز زخم عشق لیلی بر صورتش نمایان است.

برداشت: سال‌ها سپری شد و هنوز هم همان لرز و ترس در دل وجود دارد، مانند برگ بید که در باد می‌لرزد، همچنان که کوه طور به خاطر جسارت موسی به لرزه درآمد.

برداشت: خیلی سخت است که قلم صائب بتواند به توصیف زیبایی‌های این سخن بپردازد. از میان هزاران گل، هنوز هم یکی از آن‌ها که شکفته نشده به زیبایی درخت طوبی اشاره دارد.