غزل شمارهٔ ۴۷۷۴

برداشت: دشت هنوز از غم مجنون پر است و دردها همچنان در سینه هامون باقی مانده است.

برداشت: از دامن شفق صبح قیامت، خون پاک شده و هنوز هم از زمین شهیدان، خون می‌جوشد.

برداشت: با اینکه شیرین‌کام و سبک‌روح از دنیا رفته، هنوز می‌توان شمع روشنی را به یاد او روشن کرد و از زیبایی‌هایی که او داشت لذت برد.

برداشت: این بیت به این معناست که ارتباطات روحانی و عمیق انسان‌ها نمی‌توانند به آسانی تحت تأثیر مرگ قرار بگیرند. حتی پس از مرگ، افکار و آموزه‌های بزرگان مانند افلاطون همچنان در گوش‌ها و دل‌های ما طنین‌انداز هستند و نمی‌میرد. در واقع، افکار جاودانه و معنوی قادر به عبور از محدودیت‌های مادی و فیزیکی هستند.

برداشت: روزی که عشق در دل من نقش بسته بود، هنوز آسمان رنگ و بویی از گرمای آن روز نداشت و همه چیز برایم ساده و روشن بود.

برداشت: از شراب روشنی که در پیمانه خورشید ریخته شده، عشق آتشین به وجود آورده است و هنوز هم مستی و سرگشتگی آن ادامه دارد.

برداشت: اشک‌هایی که از چشمانم بر او ریخته می‌شود، مانند برق در میان تلاطم‌های جیحون به حرکت درمی‌آید.