غزل شمارهٔ ۴۷۷۳

برداشت: چشمان او یادآور زیبایی نرگس است و هنوز هم از آن چراغی که خاموش شده، دودی در پنجره به جا مانده است.

برداشت: با اینکه خورشید صبحگاهی چهره‌اش را به حالت زردی نشان می‌دهد، اما هنوز هم از افق طلوع می‌کند و روز نهفته در آن به رنگ خون است.

برداشت: عهد و پیمان یوسف هرچند که تمام شده و به پایان رسیده است، اما هنوز هم عطر و بوی پیراهن او از هر گوشه و کناری در کنعان به مشام می‌رسد.

برداشت: از آن لبخند شیرین که مانند نور تابناک بر درخت افتاده، چشم‌ها در این مکان امن به جمال آن خیره می‌شود.

برداشت: در انتهای نوشته، چهره سوزان او هنوز امید جهانی را روشن می‌کند.

برداشت: هرچند سبزه و جوانه‌ها از چهره‌اش طراوت و شادابی گرفته‌اند، اما هنوز هم می‌توان زیبایی و گل را از چهره‌اش برداشت.

برداشت: شوخی‌های مژگان باعث می‌شود که زیبایی چهره‌ها تحت تأثیر قرار بگیرد و ناخن‌های او به دل‌ها آسیب می‌زند. این گلشن همچنان در حال شکوفایی است.

برداشت: اگر نرگس چشمانش به خاطر دود تلخ غم پژمرده شد، چین ابرویش در کلام و گفتار مانند سوسن زیبا و دلربا باقی مانده است.

برداشت: اگرچه خوشه‌های گندم از بین رفته‌اند، اما هنوز می‌توان از دستاوردهای این خرمن در سال‌های آینده بهره‌برداری کرد. مانند مورچه که توانایی جمع‌آوری و استفاده از نعمت‌ها را دارد.

برداشت: چشم پرجرأت هوس نمی‌تواند از دور به زیبایی او نگاه کند، زیرا زیبایی او هنوز هم شرم و حیا دارد.

برداشت: عشق و زیبایی حسن او در ظاهر نمایان است، اما چشمانش که مانند پرده‌ای هستند، هنوز هم راز و لطافتی خاص را در خود حفظ کرده‌اند.

برداشت: اگرچه باغ و گلستانش به خاطر باد خزان به هم ریخته و نابود شده، اما هنوز چشم و دل صائب در آن گلستان شاداب و سرشار از زندگی است.