غزل شمارهٔ ۴۷۷۲

برداشت: چشمانم مانند مژه‌های طلایی‌ام هنوز از اشک گرم پر است و این اشک‌ها مثل شعله‌ی شمعی از جانم همچنان می‌چکد.

برداشت: با وجود اینکه سال‌ها در کنعان سپری کرده‌ام، هنوز بوی پیراهن یوسف از دلم نمی‌رود.

برداشت: باغبانان، ورق‌های خزان را جمع کرده و مرتب کردند، اما هنوز هم ورق‌های پراکنده‌ای دارم که به وزش باد وابسته‌اند.

برداشت: صبح که فرا می‌رسد، صدای دلنشینی در ذهنم طنین‌انداز می‌شود، اما به نظر می‌رسد کسی به حرف‌ها و احساساتم توجه نمی‌کند و هنوز هم در تنهایی‌ام غمگینم.

برداشت: از عطر و رایحه صبح بیدار شدم و احساس تلخی در خوابم باقی مانده است، در حالی که سرنوشت سنگین و دشوار من هنوز به فکر من است.

برداشت: در پایان عمر، چرا اینقدر عجله داری؟ من هنوز دامانم را به گرد راه نگذاشته‌ام.