غزل شمارهٔ ۴۷۶۷

برداشت: مژگان زیبا و دل‌فریب او به دل‌ها نفوذ می‌کند و همچنان به خاطر زیبایی‌اش، دل‌های زیادی را می‌سوزاند و غم و اندوهی مضاعف را در دل‌ها به وجود می‌آورد.

برداشت: پرنده‌ای زیبا و فریبنده، با وجود اینکه درختان دورش را با خطوطی پوشانده، هنوز هم در دل سینه‌ی کبک (پرنده‌ای دیگر) نشسته است و چنگال‌هایش را آماده کرده است.

برداشت: هرچند که تیرهای عشق او دورش را احاطه کرده است، اما هنوز هم قدرت و شانس او مانند شمشیر می‌درخشد.

برداشت: اگرچه از زیبایی او بویی منتشر شده است، اما خطی که در دل می‌کشد، هنوز دانه‌های خال او را به یاد می‌آورد.

برداشت: در نگاه زیبا و شگفت‌انگیز غزال‌ها، عشق مجنون که همیشه در تنهایی خود به سر می‌برد، همچنان در جستجوی پرشور خود به سر می‌برد و از گذشته‌ها غافل نمی‌شود.

برداشت: اشک‌های خونین از درد فراق فرهاد به چهره شیرین می‌ریزد و هنوز آثار این زخم‌ها بر چهره او باقی مانده است.

برداشت: با اینکه موی صائب براثر سختی‌های زندگی سفید شده، اما او هنوز شور و شوق آرزوهایش را حفظ کرده است.