غزل شمارهٔ ۴۷۶۳

برداشت: با آمدن قیامت، قامت او هنوز هم به زیبایی خود ادامه می‌دهد و همچنان از حرکاتش بوی گل فریبنده‌ای حس می‌شود.

برداشت: نگاه تلخ و تند او باعث می‌شود که دلم از درد و زهر عشقش احساس رنج کند و هنوز هم تصویر او در ذهنم باقی مانده است.

برداشت: حجاب روی او همچنان کمتر نمی‌شود، مانند برگ گل که به خاطر سرما و شبنم هنوز پوشیده می‌ماند و در معرض نگاه نیست.

برداشت: اگرچه طوطی در مخفی‌گاه خود به سر می‌برد و خانه‌ها از شیرینی صدای او لبریز شده و شادمانی را به ارمغان می‌آورند، اما همچنان نوشیدنی‌های خوش طعم را به ما ارائه می‌دهد.

برداشت: چشم او به اندازه‌ای زیباست که حتی سرمه‌اش هم نمی‌تواند به روشنی او اشاره کند. آن لب ساکت و بی‌صدا هنوز هم در اطرافش شرمگین است.

برداشت: شکل و زیبایی اندام او به مانند لطافت و جذابیت، خواب و کسالت را به وجود می‌آورد. قد بلندش همچنان در آغوشش زینت می‌بخشد و همچنان جذاب و دلربا است.

برداشت: هرچند که لب‌های او به سبب نوشیدن شراب دچار تغییراتی شده‌اند، اما با این حال وجود شراب در دل‌ها باعث سرزندگی و شادی می‌شود.

برداشت: عقل انسان مانند یک ظرف بزرگ است که دارای صد خانه برای افکار و یادگیری‌هاست. اگرچه از دوران کودکی به آموزش و درک امور می‌پردازد، اما هنوز هم در حال یادگیری و تجربه کردن است.

برداشت: هرچند که زیبایی او به قدری عمیق و تاثیرگذار است که خط صائب را فراموش کرده، اما هنوز لبانش آدم را شگفت‌زده و تحت تأثیر قرار می‌دهد.