غزل شمارهٔ ۴۷۶۲

برداشت: در ذهنم هنوز شعله‌ای از شدت تمنا وجود دارد و بوی خوش شراب از پنبه‌ای که در کار است به مشام می‌رسد.

برداشت: شعله‌ای که ناشی از شجاعت عشق در پیشانی‌ام درخشیده، باعث می‌شود که من از سختی‌ها و چالش‌ها به راحتی عبور کنم، اما هنوز درونم پر از سنگ‌های سفت و محکم است.

برداشت: با وجود اینکه احساس ناتوانی و شکست به من فشار می‌آورد، اشک‌هایم همچنان به مانند امواج دریا به تلاطم ادامه می‌دهند.

برداشت: در روزی که خداوند ما را از دیگران جدا کرد و به گوشه‌گیری مجبور ساخت، هنوز هیچ نشانی از مردمان با شکوه و خاص وجود نداشت.

برداشت: کوه‌نوردی که از کنار سنگی داغ عبور می‌کند، شعله‌ای از آتش را از چشمان سنگ گرم می‌بیند، که هنوز هم وجود دارد.

برداشت: دیدن حال مجنون و داغی که بر دلش نشسته کار ساده‌ای نیست؛ هنوز آتش عشق در چشم‌های لاله‌های سرخ می‌ریزد.

برداشت: شور و حال عجیبی بر پا شده و تصویری از زیبایی به یادگار مانده است که همچنان بر دل می‌نشیند و نگاهمان را مسحور می‌کند و من هنوز در انتظار بخت و اقبالی هستم که به سراغم بیاید.

برداشت: درخت طوبی به خاطر شرم، سرش را به زیر خاک فرو برده است و قلم شاعر گوهر بار صائب هنوز هم بالا می‌کشد.