غزل شمارهٔ ۴۷۶۱

برداشت: کی می‌شود که امید، از چشمان اشک‌آلود و سبز، کشت شود؟ هرگز آب چشم نمی‌تواند به تاک سبز، زندگی ببخشد.

برداشت: خطی که مانند یک زنجیر سیاه از پیشانی‌اش نمایان شد، به محض اینکه فرصتی پیش آمد، باعث شد که نهال استعدادش به سرعت در دشت پرورش یابد و رشد کند.

برداشت: دل شاد و خوش ما از دست آفت‌ها در امان است، و این دانه‌ی جسور و سبز در دل آتش می‌تواند به زندگی ادامه دهد.

برداشت: کشت ما که سودی ندارد، از یاد بهار رفته است. آیا دانه ما را در خاک سبز بیدار خواهد کرد؟

برداشت: سینه پرنور گوینده، با کلامش، سخن طوطی را نشان می‌دهد و مانند آینه‌های سبز پاک عمل می‌کند.

برداشت: خشکی و بی‌روحی زاهد با هیچ مقدار آب و دریا برطرف نمی‌شود، اما ممکن است با کمی آب که از یک مسواک می‌آید، تغییراتی جزئی و مؤثر ایجاد شود.

برداشت: بی نیازی باعث می‌شود که افرادی که حرف‌های بیهوده می‌زنند، نتوانند زبانشان را کنترل کنند. اما افراد اهل عمل و تلاش، هیچ‌گاه به حواشی و بی‌اهمیت‌ها توجه نمی‌کنند، بلکه به دنبال هدف‌های اصلی خود هستند.

برداشت: کسی که ناراحتی و درد قلبی دارد، رنگ زرد و بی‌روح را نمی‌پسندد. او به کسی که در عذاب و استهلاک به سر می‌برد، نمی‌تواند افتخار کند و نمی‌تواند از او حمایت کند. در واقع، این بی‌توجهی به رنج‌ها و مسائل دیگران است که باعث می‌شود انسان‌ها تنها با ظاهر و ظواهر فریبنده، زندگی کنند.

برداشت: آدم‌های باصفا و متواضع با دل پاک، در مسیر رشد و ترقی خود در زندگی، به زحمت و تلاش نیاز دارند. به هیچ وجه نمی‌توانند بدون وجود و تلاش خود به کمال و موفقیت دست یابند؛ مانند دانه‌ای که برای رشد کردن به خاک و محیط مناسب احتیاج دارد.

برداشت: از آنجا که ابروی او بدون وسمه است، نمی‌تواند زهر را از آن زهره برتری دهد، در برابر تیغ آن شجاع سبزپوش.

برداشت: باغبانی با کاشتن گیاهان، کدو را به میوه‌ای تبدیل می‌کند که به میفروشان نیازی ندارد. این نشان‌دهنده آن است که با تلاش و زحمت می‌توان به استقلال و خودکفایی رسید.

برداشت: درد و رنج کسانی که عشق را چشیده‌اند، از انتظار بارش باران بهاری رهایی یافته‌اند. مثل شمعی که در گل‌نای سبز خورشید خود را روشن کرده و از اشک‌های شاداب و سبز طبیعت بهره‌مند است.

برداشت: غم و اندوه نمی‌تواند از دل‌های سرد و بی‌روح برآید. وقتی یک گلدان خشکی وجود دارد، چطور می‌توان انتظار داشت که ریحان در آن رشد کند؟

برداشت: از چهره ما غبار غم زدوده شد و اشک خوشه‌ایی که به مانند میوه‌ای از درختان آسمانی سبز رشد کرده، در حال ریزش است.