غزل شمارهٔ ۴۷۶۰

برداشت: خنجر سبز که در زخم من فرورفته بود، حالا جدا شده است. اگر این خنجر از آسیب و زخم دور بماند، به زودی آب سبز رنگ می‌شود.

برداشت: آب را بدون companions خودت نخور، زیرا که در تنهایی شرمنده خواهی شد. حتا خضر هم نمی‌تواند در جمع دوستان سبز بماند.

برداشت: گوشواره از خجالت صبح، به گردن آب افتاد و شمع از شرمندگی، در نور مهتاب سبز نتوانست روشن بماند.

برداشت: امید به نجات از این آسمان آبی وجود ندارد و کشتی ما در این چرخش سبز سرانجام غرق خواهد شد.

برداشت: دلم آرزوی زندگی ابدی را رها کرد، وقتی دیدم که در کنار آب سبز خضر، آنچه پایدار است، چه زود از بین می‌رود.

برداشت: هر چه قدر اشک از چشمانم ریختم و غم خود را نشان دادم، اما محبت و عشق من در دل دوستانم نشانی از خود به جا نگذاشت.

برداشت: در برابر او، هیچ‌گونه احترامی برای اطاعت وجود ندارد؛ وگرنه، دانه‌های تسبیح از قطرات اشک او در محراب سبز می‌ریختند.

برداشت: با وزش باد سرد پاییز، چهره کسی زرد نخواهد شد. اگر بخت کسی مانند مینا به خاطر شراب ناب سبز باشد، او هرگز دچار یأس و نگرانی نخواهد شد.