غزل شمارهٔ ۴۷۵۵

برداشت: از دشواری‌ها و موانع زندگی مانند شیشه‌ای عبور کن و مانند سیل بهاری از کوه‌ها بگذریم.

برداشت: زمانی برای بازگشت فرارسیده است و دیگر زمانی برای سفر و گشت و گذار نیست. با چهره‌ای شبیه به پاییز، باید از نوبهار عبور کنی.

برداشت: جهان خاکی با شوق و شادی خود در خون آغشته شده است. پس به مانند بادی که بدون فکر از میان گلزار می‌گذرد، بی‌توجه از این دنیا عبور کن.

برداشت: آبی که در انتهای مسیرش باقی می‌ماند، اگر در محیطی خشک و تشنه قرار گیرد، به غبار تبدیل می‌شود. پس باید از جویبار بگذرد تا به زندگی خود ادامه دهد.

برداشت: میوه‌ای که رسیده است به عنوان آرزو برای تو نخواهد بود، از این میوه‌های نارس دوری کن ای ناشی.

برداشت: به یک رنگ و یک سمت باش و از دوگانگی چشم بپوش. بگذار عددهای پنج و شش، از عددهای هفت و چهار عبور کنند.

برداشت: اگر در خواب غفلت و بی‌خیالی هستی، به زودی دچار رکود و زمین‌گیر می‌شوی. خود را مانند آهوی آزاد و برنا بگیر و از محدودیت‌ها و موانع عبور کن.

برداشت: وقتی در معرض خطر و تهدید قرار می‌گیری، مانند درختی هستی که بدون برگ و میوه، در برابر خزان آسیب‌پذیر است و نمی‌توانی از سختی‌ها عبور کنی.

برداشت: چقدر می‌توان در برابر گذشت زمان صبر کرد؟ یک بار تو هم با شجاعت از این روزگار عبور کن.

برداشت: جمال واقعی و ماندگار به دنبال حقیقتی بی‌پیرایه است؛ از این نقوش دنیایی و زودگذر باید مانند آینه عبور کرد و به آنچه پایدار است، توجه کرد.