غزل شمارهٔ ۴۷۵۲

برداشت: از چهره زیبا و درخشان او لذت ببر و در هر زمانی، نگاهت را به ارزش‌های واقعی و گرانبها معطوف کن.

برداشت: دیوانه ما، در پی ارتباطی عمیق است، اما این ارتباط بسیار ضعیف و شکننده به نظر می‌رسد. بنابراین، ای دل، مراقب باش که در پیچ و خم آن زلف زیبای او، گرفتار نشوی و به حقیقت راهی پیدا کنی.

برداشت: ای بلبل بی‌درد، آتش احساسات درون من تو را گرم نکرده است. به من نزدیک شو و سراغی از دلِ آتشینِ من بگیر.

برداشت: از جبهه خارج شده و به دنبال خواسته‌ات برو، مانند غنچه‌ای که هنوز باز نشده، در صبح زود دست به عمل بزن.

برداشت: در این چمنزاری که سبز و زیباست، نگذار که شبنم و قطراتش زود از دامن تو بروند و دور شوند.

برداشت: در این قافله، جز خواب سنگین، چیزی وجود ندارد؛ پس اگر نمی‌خواهی از این جمع فاصله بگیری، دل‌ات را از این قافله جدا کن.

برداشت: اجازه نده که احساساتت در دل از بین بروند، و هر لحظه با خاطرات تلخ خودت را غمگین نکن.

برداشت: ای سرو، اگر آرامش تو از آزار دیگران ایجاد می‌شود، پس از برگ‌های خود دست بکش و برای خودت ثمر برسان.

برداشت: این غزل درباره‌ی احساسات عمیق و درد دل عاشقی است. شاعر به مطرب می‌گوید که ای ساززن، دل من از عشق سوخته است، پس راه جدیدی را پیدا کن تا بتوانی مرا به آرامش برسانی.