غزل شمارهٔ ۴۷۵۱

برداشت: با این که تو از من بد دیده‌ای، اما من را دور نکن. در کنج قفس، حتی پرنده‌ای که در باغ است، دور نیست.

برداشت: با تلخی دوری و غربت چه کار می‌تواند کرد؟ برای عزیزش نمی‌تواند از وطن دور شود.

برداشت: اگر کسی در کوثر، که آب حیات است، غوطه‌ور شود، حتماً با تشنگی بیرون می‌آید. این به این معناست که هرکس دلتنگ و پریشان‌حال باشد و از دوری و جدایی رنج ببرد، هرگز نمی‌تواند به آرامش کامل دست یابد.

برداشت: اگر در خانه بمانی، نمی‌توانی به معروفیت دست پیدا کنی. عقیقی که دور از وطن خود زندگی کند، هرگز شناخته نخواهد شد.

برداشت: اگر موریانه‌ای به تکیه‌گاه سلیمان آسیب بزند، نباید آن را نشانه‌ای از قدرت کلام دور از دسترس او بدانید.

برداشت: موهای سر او به خاطر غم جدایی از تو به طور کامل سفید شده است، و او از نازکایی و زیبایی دختران ختن دور افتاده است.

برداشت: آب را از چاه برداشتند و کسانی که به توکل بر تو ایمان دارند، تشنه باقی ماندند و ما هم به خاطر این وضعیت، از زحمت کشیدن دست کشیدیم.

برداشت: هر چند که یار من در انتهای پیراهنم حضور دارد، ولی مانند نوری که از بدنه چراغ ساطع می‌شود، از من دور است.

برداشت: این جوانان تازه‌نفس فقط به ظاهر و نمایندگی علاقه‌مندند و دوستی‌های عمیق و قدیمی را فراموش کرده‌اند.