غزل شمارهٔ ۴۷۵۰

برداشت: هر ورق گل به نوعی نمایانگر توست و هر غنچه نیز به عمق راز تو اشاره می‌کند.

برداشت: بدون شراب رنگین، در نظر من هر ابر سیاه شب مانند یک شنبه دیگر به نظر می‌رسید.

برداشت: با وجود اینکه داغ عشق تو بر سینه‌ام باقی مانده، کاش صد سینه دیگر داشتم تا این درد را در آنها جای دهم.

برداشت: هر روز در انتظار نور و گرمای تو مانند خورشید، دل امیدوار و صفا بخش من دوباره جان می‌گیرد.

برداشت: تنها چیزی که برای برآورده شدن خواسته‌هایت نیاز داری، دل‌گرمی و اعتماد به خداست؛ دیگر هیچ نیازی به وسایل و امکانات دنیوی نداری.

برداشت: اگر دل انسان بدون کینه باشد، در دلش آتش حسرت و longing برای صبح و روشنایی وجود نخواهد داشت و خورشید هم خاموش نمی‌شود.

برداشت: در این دریا فقط حبابی وجود دارد که غیر از تصویر سر زانوی خود، آینه دیگری ندارد.

برداشت: آن معشوق دلربا چه کار می‌کرد اگر غیر از دل عاشق، دل دیگری هم می‌داشت؛ یعنی اگر دل او تنها برای عاشقش بود، همه چیز بهتر بود.

برداشت: اگر در دلِ شکسته‌ام گوهری وجود داشته باشد، چه فایده دارد که آن را به درِ گنجینه‌ای دیگر بیفکنم؟