غزل شمارهٔ ۴۷۴۵

برداشت: از گفتگوهای بی‌محتوا دوری کن و این آینه را با خودت نگه‌دار تا از احساسات عمیق خود محافظت کنی.

برداشت: اگر در دل شب، روحی از زندگی و شادابی نمی‌بیند، تلاشی کن و به امید صبح زود و روشنایی آن بپرداز.

برداشت: اگر راهی برای رسیدن به هدف وجود دارد، باید با آه و اشک پیش برویم؛ زیرا ممکن است در این مسیر، جان‌مان دچار آسیب شود. بنابراین، آه را نگه‌دار تا به هدف برسیم.

برداشت: اگر نشانه‌ای از راه را ببینی و قدم در آن نگذاری، باید توجه کنی که ممکن است از مسیر منحرف شوی و خودت را به دردسر بیاندازی. بنابراین، حواست را جمع کن و مراقب راه خود باش.

برداشت: در این بیابان بی آب، هر قدمی برداشتن احتیاط می‌خواهد. پس مراقب دل خودت باش و آن را به دست احساسات نسپار.

برداشت: قبل از اینکه غنچه‌های لطیف را با پرچم‌های تیز خود زخمی کنند، مراقب باش که از این باغچه گلی دست نکشی و به آنها آسیب نرسانی.

برداشت: عمر ارزشمندی را در بی‌خبری و بی‌فکری صرف نکن. مانند ته شیشه‌ای که برای صبح زود نگه داشته‌ای، زمان‌ات را با دقت و آگاهی گذشته کن.

برداشت: در هر شرایطی، حواست را از حقیقت و حقوق دیگران غافل نکن و حتی در خواب‌های عمیق هم مراقب باش که راه را گم نکنی.

برداشت: از چاه به بازار آمدن یوسف نشانگر زیبایی و جذابیت اوست. اما باید مواظب باشی که اسرای دیگر را که از چاه خارج می‌شوند، تحت نظر داشته باشی و از دست ندهی.

برداشت: هرچند در این مسیر، راهنمای تو مانند خضر (نقیب) است، ای مسافر، همواره به دل و احساسات خود توجه کن و مراقب باش.

برداشت: اگر در دل خود اندوهی را از میان ببری، باری همچون کلفتی که پرده زیبای آن ماه را نگه می‌دارد، آن را نگه‌دار.