غزل شمارهٔ ۴۷۴۴

برداشت: اگرچه ظاهر محبوب، آتش‌سوز است و دل را می‌آزارد، اما این شعله به خاطر زیبایی‌هایش از جمال گلنار دو بال خواهد داشت.

برداشت: دختری با کمر نازک و ظریف، که لباس قرمز بر تن دارد، همچون رگ‌های قرمز و درخشان است که نمایان است.

برداشت: در این بیت، تشبیهی زیبا به کار رفته است. مانند آبی که از پشت پرده یاقوتی نمایان می‌شود، تن لطیف و زیبا به مانند گل سرخ از لباسش بروز می‌کند. این عبارت اشاره به زیبایی و لطافت دارد که در هر دو تصویر به وضوح دیده می‌شود.

برداشت: در جامه‌ای که به تن دارد، آن چهره‌ زیبا و عرق‌کرده در دشت گل‌ها مانند جام پر از شراب است.

برداشت: این بیت به زیبایی و درخشش چهره معشوق اشاره دارد و او را با یک گوهر باارزش که از معدن بدخشان استخراج شده مقایسه می‌کند. در این تصویر، زیبایی و نورانی بودن دلدار به مانند جواهری درخشان جلوه‌گر است.

برداشت: در لباسی قرمز رنگ که از شراب درخشان است، چهره‌ای که با عشق می‌فروزد، با این چند شعله آتش، دیگری چه کار می‌تواند بکند وقتی که پیوند با معشوقش را می‌جوید؟

برداشت: موجی که به آرامی حرکت می‌کند، خونین‌تر از تیغ است؛ چون وقتی از این دریای پرخون به کناره می‌رسد، جان انسان به خطر می‌افتد.

برداشت: چشمانی که به طور مخفیانه درد و غم را نشان می‌دهند، اکنون به وضوح فریاد می‌زنند و عین حقیقت را نمایان می‌کنند، مثل اینکه رنگی زیبا بر تن کرده‌اند اما در واقع خون را می‌نوشند.

برداشت: پوشیدن خون به نیرنگ ممکن نیست و این کار به سختی انجام می‌شود، زیرا نشان دادن درد و زخم کار ساده‌ای نیست.

برداشت: به خاطر شرم و خجالت آن چهره گل، از باغ دور شد. اگر یک لاله بخواهد قدم به کوهستان بگذارد، کار سختی نیست.

برداشت: از آن بدن نقره‌ای و زیبایی که دارد، چیزهایی به درد دل افزوده شده و دل را می‌آزارد.